19 juli, Nyborg – Juelsminde

Na vandaag zou er een langere periode westenwind staan. Vandaar dat we besloten om een langere tocht te maken richting westen nu er vandaag nog net een zuidelijke windje zou staan. Juelsminde ligt oostelijk op Jutland. Een flinke tocht van bijna 50 mijl vanaf Nyborg. Geen wekker gezet, we worden tocht meestal wel tussen zeven en acht even wakker. Vandaag dus niet nog een keertje omgedraaid, maar koffie gezet en boot vaarklaar gemaakt. Rond negenen voeren we uit. Eerst koers richting de doorvaart bij de brug. Daarna een flinke slag naar het noorden, om uiteindelijk richting westen te gaan naar Juelsminde.
Het stuk naar noorden hebben we een flink stuk gespinnakerd. Totdat de wind wegviel en zelfs met de spinnaker de snelheid tot onder de drie knopen zakte. Even de motor bij gehad, om na een uurtje deze gelukkig weer uit te kunnen zetten. Totdat we afbogen naar het westen verder met de spi gevaren. Daarna door gezeild met grootzeil en genua. De vaart zat er lekker in, de wind trok nog lekker door. Helaas ook even met wat regen, al mocht dat de zeilpret niet drukken. De wind draaide ook wat, waarmee de noordkardinaal bij Juelsminde net niet meer bezeild was. Wonderlijk genoeg zakt de wind in no time ook in, tot nog maar zes knopen. De laatste anderhalve mijl richting de haven toen maar gemotord.
Juelsminde is een grote haven en zo in de zomer goed gevuld. We vonden toch weer een plekje met een groen bordje. Je kunt zo toch aardig besparen op de kosten van een havenmeester. Want afrekenen doen we de afgelopen dagen steeds bij een zelfde soort automaat. Dus ook daar heb je geen havenmeester meer voor nodig. Al is het wel zoeken in de haven naar een vrij plekje. Gelukkig steeds met niet al te veel wind.
Vanavond een risotto met noten gegeten aan boord. Een avondwandeling zat er niet meer in. Voor het eerst deze vakantie niet in de nacht maar in de avond regenachtig. Mooie gelegenheid om het logboek bij te werken en even te skypen met de ouders van Harald, die over een paar dagen op cruise richting IJsland vertrekken. Straks nog een weerberichtje bekijken en eens bedenken wat we morgen/overmorgen gaan doen.

17 juli, Svendborg – Nyborg

Het eerste deel van de tocht, eigenlijk door Svendborg en terug hoe we waren gekomen, was niet bezeild. Op motor het eerste deel gedaan. Zodra het breder werd, het zeil gezet. Met een slag naar buiten, was daarna de zuidelijke kardinaal die we moesten eerbiedigen bezeild. Vanaf daar konden we verder afvallen richting de aanloopton van Nyborg. Een mooi tochtje, met al weer een zonnetje. Beetje eentonig, maat bevalt prima zo.
In Nyborg zijn verschillende havens, maar wegens de start van het rondje Funen door klassieke houten schepen was alles gereserveerd op een paar plekjes in de marina na. Niet de meest idyllische plek om te liggen, wel zo praktisch. Na aankomst een rondje gemaakt door het stadje. Best aardig, maar niet al te uitgebreid. Wel heeft Harald hier een nieuwe thermoskan voor de koffie op de kop getikt. Hoewel de Stelton kan er erg fraai uit ziet (want Danish design), laten de warmhoudcapaciteiten in de ogen van Harald te wensen over. De nieuwe kan ziet er nog best ok uit, en houdt beter warm. De koffie-verslaafde aan boord weer tevreden. Daarnaast even gekeken hoe ver het station lopen is, zodat we morgen op tijd voor de trein naar Kopenhagen zijn. Valt nog mee, 10-15 minuten lopen. Treinkaartjes hebben we gekocht via een app van de Deense sporwegen. Wel zo makkelijk.

’s Avonds aan boord makkelijk gegeten. We hadden wat kaas en worst in een delicatessenwinkel gekocht. Daarmee zaten we zodanig vol dat we het eten verder hebben laten zitten.

15 juli, Laboe – Rudkoping

Na een goede nachtrust waren we weer op tijd wakker. Om 8:30 voeren we al uit. Eerst even tanken. Met 55 liter diesel zitten de tank en de twee jerrycans weer vol.
Het beloofde een mooie zeildag te worden: volop zon en 14 knopen (4 Bft) wind.
Omdat de wind noordwest was, hadden we besloten om het rondje Funen niet rechtsom, maar linksom te maken. Dit betekent namelijk een Noordoostelijke koers. Dus mooi bezeild in plaats van een in-de-windse-koers naar Sonderborg.
Het eerste waypoint was net westelijk van Leuchturm Kiel. Zo ontweken we mooi het verkeersscheidingstelsel. Daarna iets afvallen en stoven we met 7 knopen naar ons tweede waypoint. Dit was de aanloopton van de geul naar Marstal, op het Deense eiland Arø. Het water tussen dit eiland en het eiland Langeland is namelijk erg ondiep en kan alleen via zeer smalle betonde vaargeulen worden bevaren.
Al snel waren we bij de aanloopton. De geul was precies in de wind, dus zeilen gestreken en op de motor richting het stadje Marstal. Het water kleurde om ons heen van blauwgroen, licht en donkerblauw en markeerde extra waar het dieper en heel ondiep was. Na Marstal een stukje noord waardoor het grootzeil weer bij kon. Daarna bijna haaks de bocht om, koers 75 richting Langeland. Fok er weer bij en speren maar! In de wind was het iets frisjes, maar verder perfect zeilweer.
Al snel kwamen we bij Rudkoping. Dit is het grootste stadje van het eiland Langeland. Nou ja groot, volgens onze ANWB gids 6700 inwoners. Anneke had een mooi plaatsje gevonden diep de haven in. Fijn, omdat daar de swell die vlak bij de haveningang stond bijna weg was. Nadat de boot afgemeerd was, zijn we door het stadje gelopen. Behalve 4 supermarkten niet erg bijzonder. Al was de hoofdstraat wel aardig met een paar mooie kookwinkels. Anneke blij. Ik (Harald) was alweer vergeten hoe Denen van kookwinkels houden met mooie, nuttige en minder nuttige (design) spulletjes.

Terug in de haven heerlijk wat gelezen en een biertje gedronken. Na een heerlijke prut met tomaat, champignons en uien met een uitstekend Duits pittig runderworstje nog heerlijk in de kuip gezeten. Vlak voordat we gingen slapen heeft Harald de kuip nog schoongespoeld en geborsteld. Toen het begon te regenen maar gestopt. Het heeft daarna best wel lang geregend, maar daar heb je geen last van als je heerlijk in je bedje ligt!

16 juli, Rudkoping – Svendborg

Vandaag zou er weinig wind staan. Omdat het naar Svendborg maar 10 mijl is toch maar zeil gezet. Als eerste onder de brug door. Geholpen door de stroom gingen we toch nog 3 a 3,5 knopen over de grond. Even trok de wind wat aan, om vervolgens weer bijna helemaal weg te vallen. Svendborg ligt aan een zeestraat tussen 2 eilanden in. Deze is erg fraai. Niet alleen door de mooie natuur, maar vooral vanwege de schitterende huizen die wedijveren welke het mooiste uitzicht heeft over het water. De zeestraat was niet altijd bezeild en had flinke bochten met maar een smal stukje water wat diep genoeg is. Toch tot Svendborg heerlijk gezeild. Soms een klapje maken met een schuin oog op de dieptemeter, de vele bootjes die tegemoet kwamen varen en de tonnen die het diepere water markeerden.
In Svendborg een prima plekje gevonden langs de kade. In Svendborg is meer te beleven dan in Rudkoping. Het centrum was best wel groot met uiteraard weer een aantal mooie kookwinkels, schattige vakwerkhuisjes en mooie pleinen. Op de terugweg boodschappen gedaan en ons in de kuip met een boekje en drankje genesteld. De zon scheen wederom uitbundig en het was zelfs in je korte broek behoorlijk warm. Gelukkig was er een klein verkoelend windje. Als eten had Anneke een lekkere omelet (met “lucious leek”, aldus het kookboek) gemaakt met salade.
Aan het eind van de kade was een klein theatertje waar veel mensen op af kwamen. Even later werden in het Deens wat volksliedjes gezongen wat we prima konden beluisteren en aanschouwen vanuit de kuip.

Morgen naar Nyborg. Vandaar is het maar anderhalf uur met de trein naar Kopenhagen dus waarschijnlijk blijven we daar twee of drie nachten zodat we een dagje Kopenhagen kunnen doen.

14 juli, Rendsburg – Laboe

14 juli, Rendsburg – Laboe

Na zo ongeveer in coma te hebben gelegen, werden we net als anders thuis gewoon rond zevenen wakker. Kopje koffie in bed, boekje erbij, prima start van de dag. Rendsburg hebben we gelaten voor wat het was. Mogelijk zien we het stadje nog wel op de terugweg. Na water te hebben getankt, zijn we even na negenen uitgevaren. We moesten nog een kilometer of 30 door het kanaal (zo rond de 15 mijl). Daarna nog ruim 3 mijl voordat we in Laboe zouden zijn.
Het kanaal door was weinig spectaculair. Af en toe werden we ingehaald door een groot container- of tankschip. Die zuigen het water trouwens goed weg. Te dicht bij de kant zou je dan zo maar opeens aan de grond kunnen zitten. Na een uurtje of 3 varen kwam de sluis bij Kiel-Holtenau in beeld. De wachtsteiger was al gevuld en een bootje of 5 tot 10 lag al te draaien en te wachten. Toen we aankwamen waren net de jachtjes de sluis uitgevaren, maar een groot schip moest de sluis nog verlaten. (we moesten deze keer door de grote sluis, de jachtsluis was gestremd.) Dat duurde nog zeker een half uur. Maar goed, het ding is groot genoeg dus uiteindelijk kon iedereen met zeer groot gemak mee.
In de sluis het kanaalgeld betaald. Nog steeds 18 euro. In de sluis kwamen we er ook achter dat de bulletalie de voetrail vooraan uit de doorvoer had getrokken. Oftewel klusje te doen om de voetrail weer op de juiste plek te krijgen. Een poging gewaagd deze met lijn op de lier op de juiste plek te trekken, maar dat mocht niet baten. Dan straks in de haven maar iets verzinnen.
Het stuk naar Laboe was pal in de wind. De Kielerfjord is zo druk met ook grotere schepen dat we laveren maar achterwege hebben gelaten voor dit kleine stukje. De haven van Laboe was goed druk. Het was even zoeken naar een box met een groen bordje. Die we uiteindelijk vonden na flink wat rondjes te hebben gemaakt. Tijd om het dorpje te bekijken en boodschappen te doen. Het blijft een allerschattigst strandplaatsje met fraaie rieten strandstoelen. Het strand is wel een melkkoe: maar liefst 5 euro om toegang te krijgen tot het strand. En dan komt daar nog de huur van de rieten stoelen bij. Het rondje door het dorp geëindigd bij de supermarkt. Voor 2 avonden avondeten gehaald. De ene dag zelfgemaakte burgers a la Jamie Oliver en de andere dag prutje met tomaten en uien a la oma Veenstra en de moeder van Anneke.
Met dank aan een geleende grote hamer zit de voetrail weer op zijn plek. Was even doortikken, maar de beloning was er. Het ziet er weer netjes uit en de lijnen kunnen er niet achter blijven hangen.

’s Avonds de komende dagen gepland, aan de hand van de vaarwijzer gecombineerd met het weerbericht. De wind wordt de komende 2 dagen wat westelijk of zelfs noordwestelijk. Vrijdag gaat het mogelijk wat harder waaien en regenen. Waar we eerst dachten richting Sonderborg te gaan, hebben we de koers verlegd richting Aero of Langeland. Woensdag gaan we naar Marstal of Rudkobing, afhankelijk van de daadwerkelijke wind en hoe lang we zin hebben. Donderdag varen we naar Svendborg. Als we vrijdag wel verwaaid komen te liggen, lijkt dit wel een aardige plaats.

12 – 13 juli, Harlingen – Rendsburg

12 – 13 juli, Harlingen – Rendsburg

De wekker stond op 6.15 uur. Is dat nou vakantie? Nou ja, het is een van de weinige keren deze vakantie dat het getij zal regeren. Op de Oostzee doen ze niet aan al te veel verval en stroming komt vooral door wind door smalle fjorden. Kopje koffie erbij maakt het al wat aangenamer. Om 6.55 uur voeren we door de beide bruggen. In de voorhaven zeil gezet. Een leek het er op dat het stuk langs de Pollendam bezeild zou zijn. Maar helaas, de wind bleek zelfs nog een beetje noordwestelijk te zijn. Het eerste deel moest de motor dus bij om hoogte te houden. Pas aan het eind van de Vliestroom kon de motor uit. Het Stortemelk uit was lekker zeilen. Het was zulk rustig weer dat we de gronden een klein beetje hebben afgestoken. Het werd steeds meer voor de wind zeilen. De wind trok steeds verder door. Af en toe zelfs lange vlagen met meer dan 25 knopen. Dat was niet verwacht. Fijn dat het voor de wind was. Er tegenin was minder fijn geweest. Nu gaf Element geen krimp. En wij ook niet. Af en toe hadden we meer het gevoel aan het surfen te zijn dan aan het zeilen. In een surf haalden we zelfs 11,8 knopen door het water en meer dan 12 knopen over de grond. Toch maar de genua wat verkleind om de boot wat makkelijker in bedwang te kunnen houden. Ook de bulletalie er bij om een ongewenste gijp te voorkomen. Het schoot zo wel lekker op. We hadden de tocht berekend op een gemiddelde van 5,5 knopen. We haalden nu steeds meer dan 7 knopen. Al zou in de avond de wind nog wel gaan afnemen.
Langzaamaan het wachtsysteem in laten gaan. Harald had van 16.00 tot 20.00 uur de wacht. Rond zevenen heeft Anneke het eten opgewarmd. Deze keer geen pastasalade maar het Mexicaanse prutje. Het ging er goed in. Vervolgens heeft Anneke de wacht overgenomen. De wind was al wat afgenomen, maar zeilend ging het nog steeds gemiddeld tussen de 5,5 en 6 knopen door het water. Af en toe een flinke plens regen. Zittend onder de buiskap was dat goed te doen. Met de zitzak voldoende hoogte creërend om goed door de kap heen te kijken. Een boot voor anker, buiten het ankergebied, lag nog even lekker inde weg. Verder geen bijzonderheden.
Om 00.00 uur nam Harald de wacht weer over. Helaas was de wind nu zo ver afgenomen dat de motor aan moest. Die ging pas ergens in de ochtend weer uit toen Anneke een poging ondernam om toch weer te zeilen. Dat duurde een uurtje en toen was de wind al weer te ver afgenomen. Keurig aan het begin van het tij waren we bij de Elbe-monding. Met dank aan de stevige wind in het begin wat eerder dan van te voren gepland. De Elbe op leverde verder geen bijzonderheden op.
Bij Brunsbuttel hebben we bijna 50 minuten moeten wachten voor we de sluis in konden. Er is daar geen wachtplaats, dus samen met nog een boot of 10 krioelen bij de ingang. Uiteindelijk kwam het verlossende knipperende witte licht. Altijd weer leuk om te zien hoe anderen moeilijk kunnen doen bij de sluis. De boot voor ons had wat moeite met afmeren. En legde zich vast aan de kettingen waaraan het ponton langs de kade omhoog/laag gaat in plaats van aan de ringen op het ponton. Toen de man dat eindelijk door had en zijn lijnen ging verhalen, ging de sluisdeur al weer open (al had de man ook dat niet door). Vermakelijk voor ons om te zien.
Even na enen waren we door de sluis. We voelden ons nog fris genoeg om door te varen naar Rendsburg. Zou morgen een flink stuk schelen. Bovendien zijn de faciliteiten daar beter en heb je geen herrie van de grote boten die door de sluis gaan. De meeste boten voeren overigens door. Slechts een enkeling deed Brunsbuttel aan. Tegen achten kwamen we aan bij Rendsburg. Onderweg hadden we al gegeten. Nu wel de pastasalade. Anneke had de boot binnen een flinke aai over de bol gegeven. Altijd weer prettig na een langere tocht over zee. Al is het wel eens zouter geweest.

Na een heerlijke douche zijn we allebei op tijd naar bed gegaan. Stiekum toch wel een beetje moe na wat weinig slaap.

11 juli 9 augustus, vakantie

11 juli 9 augustus, vakantie

11 juli, Enkhuizen – Harlingen

Vrijdagavond, Harald’s verjaardag zijn we aan boord gekomen voor de vakantie van dit jaar. Als vanouds vier weken. Wekenlang hadden we gepland en voorbereid op de kanaaleilanden. Maar zoals al eens eerder gebeurd, hebben we gegeven de langdurige verwachte zuidwestelijke wind de koers verlegd. We gaan sinds lange tijd naar Denemarken. De vakantie begonnen met het wegbrengen van de katjes naar de ouders van Anneke en daar nog even de laatste kaarten downloaden voor Denemarken op het nieuw gekochte kaartje voor de plotter. De eerdere twee keer Denemarken hadden we de oude plotter nog. Daarna uit eten bij de Compagnie.
Zaterdagochtend heeft Anneke de laatste boodschappen gedaan, terwijl Harald naar Muiderzand is gereden voor een nieuwe koelkast. De thermosstaat doet het al een paar jaar niet meer, vorig jaar is de koelstof al eens bijgevuld en hij lijkt het nu langzaamaan weer minder te doen. Dus zekere voor het onzekere en een nieuwe geregeld, die Harald op een verwaaidag kan inbouwen. Gegeven de laatste weerberichten komt dat vermoedelijk eind van de week goed.
Opvallend zo ’s ochtends vroeg is dat er de nodige heren de hond aan het uit laten zijn. En zo te zien de hond van de vrouw, vrijwel zonder uitzondering de schattige kleine hondjes, nog net geen chihuahua, maar veel scheelt het niet. Werkelijk geen een vrouw met hond gezien.
Rond half elf voeren we uit met een lekker lopend windje. Beetje aan de rustige kant, maar met de spi goed te doen. Ergens halverwege richting Kornwerd viel de wind helaas weg. Op motor verder naar de sluis. Daar hadden we mazzel. De lichten stonden op groen, we konden gelijk invaren. Het schutten ging ook snel. Eenmaal op zout hadden we stroom mee, dus met een uurtje varen was Harlingen in beeld.
We vonden een plekje langs de kade. Goed aan lange lijnen gelegd, zodat we zonder problemen straks gaan zakken. De mensen achter ons hebben we die tip ook maar mee gegeven (ze lagen ook al bijna achterstevoren in de sluis). Hapje eten gemaakt, tegelijk ook eten voor tijdens de overtocht gemaakt. Deze keer geen pastasalade, maar mexicaans prutje. Gegeven de verwachte weeromstandigheden (beetje regenachtig) leek iets warms ons wel lekker. Dit hoeven we alleen maar op te warmen en op te “lepelen” met tortillachips.
Morgenochtend moeten we rond zeven uur vertrekken. Het is 180 mijl naar Brunsbuttel. Met deze vertrektijd zouden we zo rond hoogwater Brunsbuttel op maandag (rond 13,00 uur) aan moeten komen. Even leek het er op dat we pas om acht uur weg konden; de havenmeester meldde dat de brug op zondag pas vanaf achten zou draaien. Maar die kwam even later melden dat de havendienst dit jaar voor het eerst in juli en augustus al uur eerder start.
De verwachte wind is (zuid)westelijk. Het eerste deel langs de Pollendam en de Slenk is dan niet bezeild. Daarna is de tocht goed bezeild, misschien nog even de motor bij op het Stortemelk als ‘ie nog te westelijk is. De wind trekt overdag volgens de verwachting aan en gaat in de loop van de avond/nacht uit. De dieseltank is vol, dus geen probleem. Aan het begin van het Kielerkanaal kunnen we weer tanken (al was dat voorheen niet echt goedkoop).
Nu nog even de tochtplanning dubbel checken en dan op tijd naar bed!