12 tot 19 mei: Lustrumtocht Etapclub naar Engeland

12 mei: Enkhuizen-IJmuiden
Na een hectische vrijdag door het werk van Harald hebben we de katjes gedropt bij de ouder van Anneke. Daarna een hapje eten bij de Mastenbar met een gezellig nazit met goed gezelschap van ook Peter en Monica en prima whisky. Zaterdag op tijd vertrokken naar IJmuiden, de verzamelhaven voor de lustrumtocht van de Etapclub naar Engeland. Daar verzamelden Pyrolyse, Fenix, Algeria en de Wilhelmina Maria voor de overtocht naar Engeland. Eenmaal in Engeland zou Suka aansluiten.


Naar de Oranjesluizen uitstekend kunnen zeilen. Wel een stevig windje. De sluis ging soepel. Daarna de lange tocht over het Noordzeekanaal. Door Amsterdam is nog wel aardig, maar langs de industrie is eerlijk gezegd saai. Bij IJmuiden lagen we samen met de Wilhelmina Maria in de sluis. Deze keer gelukkig geen blauwe bouwzeilen tegen gekomen (vorig jaar kregen we hier zo’n zeil in de schroef). In de Marina lag de Fenix er al. Mathieu en Mireille (zoon en dochter van Marcel) hadden de boot er heen gevaren. Marcel volgde later. In de loop van de avond kwamen ook Alegria en de Pyrolyse aan. Algria had een gelegenheidsbemanning met Cees en Cynthia Crul en Henk vellinga. Allen hadden nog niet eerder op zee gezeild. Bij Pyrolyse stapten op zondag Erik en Kees op, ervaren rotten die meerdere Driehoeken Noordzee samen hebben gevaren.
Nog even de laatste weerberichten opgehaald voor het eerste palaver op de steiger. Lowestoft zou vanuit IJmuiden net wel-net niet bezeild zijn. Wel met een stevig windje. Aan het begin nog een vier, maar daarna toenemend tot een vijf tot zes, mogelijk vlagen met zeven. Bepaald niet ideaal en zeker niet comfortabel om een oversteek te maken. De aanwezigen waren zeer gedreven en wilden graag naar de overkant, dus al was het niet ideaal, men wilde naar de overkant. Zondagochtend zou de knoop definitief worden doorgehakt.

Na het eten heeft Anneke alvast de pastasalade voor de overtocht gemaakt. ’s Avonds geborreld met Aonne en Ingrid, prima begin van de vakantie.

13 -14 mei: IJmuiden naar Lowestoft
’s Ochtends is de knoop doorgehakt: we gaan naar Lowestoft. Niet comfortabel gegeven de windvoorspelling, maar wel te doen. Alle boten kiezen voor een kleiner voorzeil. Wij zetten ook alvast onze tweede voorstag met de high aspect. De hele tocht zal hoog aan de (toenemende) wind zijn. De eerste die uitvaart is Fenix. Zij zijn “maar” 22 voet, wat betekent dat ze er flink wat langer over doen dan de andere boten die allemaal 32 of 34 voet zijn. Twee tot drie uur later vertrekken ook Alegria, de Wilhelmina Maria en wij; Pyrolyse gaat later, omdat Erik eerst nog familieweekend heeft. We vertrekken met een zonnetje en windkracht vier. Lowestoft ligt op koers 270 en is net bezeild bij vertrek. Tussen de pieren hebben we zeil gezet. Vol tuig. We lopen lekker, ook mooi hoog. Die high aspect blijft een uitstekend zeil voor dit soort weer.
Wilhelmina Maria en Alegria varen om onduidelijke redenen veel lager. Wij varen door het ankerveld bij IJmuiden, terwijl zij bijna aan de andere kant van het windmolenpark zitten. Terwijl we door het ankerveld varen meldt Fenix zich op de marifoon. Ze zijn alle drie zeeziek en gaan terug naar IJmuiden. Een wijs besluit, want op dat moment is het nog relatief rustig weer. Langzaam trekt de wind aan en zetten we het eerste rif. Element houdt zich uitstekend, maar zoals verwacht, comfortabel is anders. In de loop van de avond zetten we het tweede rif. Er staat inmiddels een stevige vijf. Hoog aan de wind lopen we nog steeds vijfeneenhalve knoop. En Lowestoft is nog steeds net aan bezeild. Om 00.00 uur komt Harald aan wacht. Anneke doet het afgesproken marifoon-rondje naar de andere boten. Alleen Alegria is dichtbij genoeg voor contact. Daar gaat alles goed. Weliswaar wat mensen zeeziek geweest, maar iedereen functioneert nog. Prettig dat wij allebei hier nagenoeg geen last van hebben. In de nacht klapt Element nog net wat harder op de golven. Je ziet de golven nu niet en kunt dus niet door de sturen anticiperen. Slapen lukt dan ook niet. Gelukkig komt Lowestoft steeds dichterbij. Aan het begin van de wacht van Anneke lijkt de wind door te trekken naar eind zes, begin zeven. Gelukkig, na ongeveer een half uur zakt de wind weer terug naar eind vijf, begin zes. Harald doet ook een poging tot slapen, maar is evenals Anneke niet succesvol. Tegen zevenen komt de Southolm, de aanloopton van Lowestoft in beeld. De stroom zet ons de goede kant op, waarmee we Lowestoft zonder te kruisen weten te bereiken. We roepen port control aan en mogen direct doorvaren. Bootje aangelegd en slapen!

Tegen tienen worden we wakker. Nog steeds geen teken van de andere boten. Ook na een heerlijk verfrissende douche nog geen teken. Uiteindelijk is Alegria de eerste die in de haven verschijnt, twee uur later gevolgd door de Wilhelmina Maria en kort daarna de Pyrolyse, die veel later vertrokken was. Algeria en Wilhelmina Maria hebben moeten kruisen en kwamen ongunstiger uit qua tij. Dat scheelde blijkbaar erg veel tijd ten opzichte van ons. De twintig uur die wij er over hebben gedaan, vonden we eigenlijk wel lang genoeg zonder slaap. Zij hebben er respectievelijk 25 en 27 uur over gedaan.

’s Middags boodschappen gedaan in Lowestoft. Het stadje is nog niks veranderd. Het verkeerd nog steeds in algehele staat van verval. ’s Avonds in de pub palaver gehouden. De volgende dag gaan we naar Southwold, om de dag erna vermoedelijk terug te gaan naar Nederland. Vanaf donderdagmiddag draait de wind naar het oosten en om ook terug weer tegen de wind in te moeten, ziet eigenlijk niemand zitten. De aanloop van Southwold wordt doorgenomen, goed opletten i.v.m. stroom en ondieptes, waarna een enkeling nog Lowestoft wil bezichtigen, maar het merendeel lekker gaat slapen.

15 mei: Lowestoft-Southwold
We vertrekken op tijd. Weliswaar te laat om het stukje rivier op stroom mee te hebben, maar wel zodanig dat we zeker weten voldoende water te hebben bij de ingang. Southwold – Lowestoft is net iets meer dan tien mijl, oftewel een relaxt tochtje. Zeker ook omdat Southwold goed bezeild is. Wij varen als eerste naar binnen. Strak de bocht om, dicht langs de kade, want het midden is verzand. Het stroomt flink tegen. De havenmeester staat ons keurig op te wachten. We varen even door om voldoende ruimte te hebben om de bocht te kunnen maken. Met de stroom mee varen we terug naar het steigertje. Met stroom mee afmeren blijkt geen optie, dus varen we achteruit naar de steiger. De havenmeester pakt een lijntje aan en klaar. Wie zei dat op stroom aanleggen ingewikkeld is?
De anderen volgen snel. Helaas begint het te regenen en echt droog worden doet het niet. Tussen de buien door lopen we naar het dorpje. Erg lieflijk, met natuurlijk zoals het hoort bij een plaatsje aan zee in Engeland, een pier. Op pier hebben we een kopje thee gedronken. De wind is overigens flink aangetrokken, we zien overal schuimkopjes. Dit klopt met de voorspellingen. Er zou ’s avonds een stevige windkracht zeven op zee staan. Over een drassig dijkje lopen we weer terug naar de boot. Een mooie omgeving, maar iets minder nat had fijn geweest.
Harald gaat nog wat foto’s maken in de omgeving. Als hij terug komt, gaat het mis bij aan boord stappen. De camera glijdt van zijn nek af. Doordat hij in zijn hoes zit, blijft hij drijven. Aonne weet snel de pikhaak te vinden en de camera uit het water te vissen. Maar of die daarmee is gered… Harald droogt het ding volledig en we besluiten het pas weer te proberen als we in Den Helder zijn. Dan zou ‘ie echt droog moeten zijn.

’s Avonds hebben we het etentje met de groep. Dit is de laatste avond dat we compleet zijn met de groep die Engeland heeft gehaald. Suka gaat morgen richting Belgische kust, terwijl wij terug gaan naar Nederland. Er is een pub tegenover de gastensteiger, wel zo praktisch. Fish ‘n’ Chips blijft prima pub-voer. Na de maaltijd heeft Harald de herinneringsschildjes uitgereikt en werd bedankt door de groep met een bijzondere fles whisky-achtig iets. De bierbrouwerij van Southwold produceert ook sterker spul, wat lijkt op whisky. Met creme-brulee afdronk (speciaal voor Anneke!). 

16-17 mei: Southwold-Den Helder
Begin van de middag zou de ideale vertrektijd zijn, gezien de stroming op de rivier. Maar met een groep die de hele ochtend de tijd heeft om allerlei alternatieven te bedenken, is het simpelweg een kwestie van tijd dat er een redenering is gevonden om vroeger te vertrekken. Dus, eind van de ochtend zijn we uit gevaren richting Den Helder. Het stroomde stevig en vergde goed sturen van Harald om weer veilig op zee te komen. Eenmaal buiten zeil gezet. Het was ruim tot voor de wind, niet al te hard, dus Harald ging aan de slag met de spinnaker. Alleen, tegen de tijd dat die zo’n vijf tot tien minuten later stond, bleek de wind bijna 180 graden gedraaid. Daarbij verder afgenomen, wat tot het besluit leidde de motor te starten.

Het was een rustig tochtje, soms wat zeil erbij, dan weer op de motor. In de loop van de avond – nacht trok de wind wat aan uit gunstige richting en kon de motor uit. ’s Nachts her en der wat uitwijken voor boorplatforms en scheepvaart. Om 8.00 uur gaf Anneke de wacht over aan Harald en ging nog wat slapen. Toen ze weer wakker werd even na tienen stond tot haar verbazing de spi. Blijkbaar uitstekend geslapen!

Pyrolyse kwam als eerste aan in Den Helder, wij volgden en daarna Alegria. De Wilhelmina Maria was richting IJmuiden gegaan, i.v.m. een auto die daar nog stond. ’s Middags rustig aan gedaan, beetje geborreld en nog wat geslapen. ’s Avonds zijn we met de groep gaan eten op de haven. Zoals gebruikelijk de blauwe hap. Het eten is en blijft prima, maar de bediening wonderlijk. Het duurde vrij lang voor dat het eten verscheen en het toetje kwam in twee delen. Wij hadden het al op, toen de rest pas kreeg. Na het eten lekker gaan slapen.

18 mei: Den Helder-Workum
Vandaag ging de groep verschillende kanten op. Pyrolyse ging terug naar Enkhuizen, Alegria ging ook richten zuiden en wij besloten naar Workum te varen om bij het havenrestaurant van de zoon van Jaap te gaan kijken.


19 mei: Workum- Enkhuizen

Na het ontbijt en de koffie terug naar Enkhuizen gevaren. Er stond bijna geen wind dus werd het motoren. Helaas kwamen op het laatste stukje ook de vliegen weer tevoorschijn. Een vervelend verschijnsel als het niet waait met deze tijd van het jaar.
Het zat er al weer op! Harald is er als admiraal van de lustrumtocht van de Etapclub tevreden en trots dat alles goed verlopen is en we Engeland gehaald hebben. Verder hebben wij weer bevestigd gezien dat Element ook met meer wind prima zeilt. Dankzij de 2e voorstag en high aspect ook prima aan de wind.
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *